In de afgelopen jaren (voordat ik de keus maakte alleen verder te gaan) voelde ik, zodra de herfst zijn intrede deed, de bladeren bij bosjes vielen en de blauwe lucht en zomerzon, plaats maakte voor grauw, grijs en guur, de Koele Costa zijn deuren sloot en niets dan een lege plek achter liet, de moed langzaam via mijn schitterende kuiten, zo mijn Pumaatjes in zakken. Ik wilde halverwege oktober het liefst oplossen als matige koffie of als assistente van Hans Klok, professioneel verdwijnen. Zodra de winter dan zijn ijzige kou nog verder mijn lijf in joeg, wilde ik niets liever dan verzinken in een diepe winterslaap, zo uitgeblust was ik. Leeggezogen. Doodop.
Hoe anders kan het leven er een paar jaar later uit zien. Dat diepongelukkige, depressieve, duistere, donkere gevoel heb ik sinds mijn vertrek nooit meer ervaren, terwijl ik de afgelopen twee jaar wel alle reden had om me zo te voelen. Maar ik wist diep vanbinnen: Het komt goed! Ik kwam, ik zag en overwon. Ik dacht ook: Ik kan het alleen, ik red me, ik heb niemand nodig. Ik hoef nooit meer een man. Sterker nog, ik achtte de kans groter een vrouw in mijn leven te verwelkomen, omdat ik wel klaar was met testosteron, dominantie, heers en verdeel en niet dacht ooit nog een man toe te kunnen laten. Gewoonweg omdat ik niet dacht dat ik dat nog zou kunnen en me afvroeg of ik me ooit nog veilig zou kunnen voelen bij het andere geslacht. Hoe anders is het allemaal gelopen. Ik vond een (vast) huis, een veilig, heerlijk thuis voor de kinderen en mezelf, maar verloor tegelijkertijd een diepe vriendschap met iemand waar ik veel van hou. Maar ondanks verdriet en gemis, liet ik los en creëerde het verrassend genoeg juist ruimte voor nieuwe ontmoetingen en totaal onverwacht een nieuwe liefde. Ik sprong in het diepe, watertrappelend en al, in de hoop dat ik ergens wel weer de kant zou bereiken en opende mijn nog gewonde hart voor een nieuwe man. De Koele Costa sloot begin oktober haar deuren, maar voor mij bleef het eindeloos lente. Ik vlinderde en fladderde door het leven en zweefde door de tijd. En zelf toen sneeuw en kou ons nieuwe balkonnetje wit kleurde, voelde ik geen enkele reden voor een winterslaap en diepe rust, maar ik genoot met volle teugen van de dwarrelende vlokken, het maagdelijk wit tapijt op mijn balkonnetje en prijsde mezelf gelukkig met de 4 seizoenenbanden onder mijn Party Picanto en gleed met diezelfde zalige banden over de net gestrooide A9. De weg naar de liefde.
Ik, die altijd cynisch was over liefde in het algemeen (behalve dan de onvoorwaardelijke liefde die ik voel voor mijn meiden), jeuk en op de raarste plekken en spontaan eczeem kreeg van liefdesliedjes waar ik geen woord van begreep, vertwijfeld keek naar romcoms die mij dan zo irreëel leken, was verliefd. En niet een beetje. Halsoverkop, tot over mijn oren, aan niets anders kunnen denken, hoteldebotel. En dat ben ik nog. Wat mij enorm raakt en ontroerd is dat het me lukt om gewoon opnieuw te beginnen. Hoe makkelijk dat gaat, hoe veilig ik me voel bij hem, hoe ik me durf te geven, ongeremd. Hoe wij kunnen praten over alles, elkaar aanvoelen en aanvullen, kunnen lachen en huilen en elkaar steunen. Gelijkwaardig, naast elkaar, met elkaar groeiend en onderzoekend. Natuurlijk was het niet alleen maar halleluja en een Winter vol liefde, waar we overigens samen alle afleveringen van keken en veelal leerden hoe het niet moet. Waar we erachter kwamen dat er niets mis is met mijn RED FLAG radar, want hij ging bij Gilbert vanaf minuut 1 af. We leerden dat met z’n drieën in een hottub een beetje proppen is, maar niet onmogelijk en dat door het woord “knuffelvlees” mijn eetlust vergaat. We leerden dat gekrenkte mannen die afgewezen worden, zich gedragen als verwende dreinende peuters in de Dirk. “Ik wil naar Pink Floyd.” Waarop ik geïrriteerd naar de t.v. begon te roepen: “Kan die man ook uit?”
De liefde vieren is een feest, ik hang zelf de slingers op en iemand vinden is zo bijzonder en daar geniet ik van. Maar nieuwe liefde geeft ook inzicht in oude wonden. Ik voel in deze relatie hoe het ook kan en hoort te zijn en dat is zowel prachtig als pijnlijk als je zo lang onderdeel bent geweest van een toxische dynamiek, waar ik overigens zelf ook mijn aandeel in had en wat ik zelf ook heb aan te kijken. Een wond heelt niet zomaar. De hechtingen zijn er weliswaar uit, maar het bindweefsel staat strak, de littekens trekken nog, jeuken soms, zijn nog zichtbaar en zullen waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen. Ik schaam me er niet voor. Ze horen bij mij. Ze hoeven niet weggepoetst, ze mogen gezien worden.
Afgelopen weekend gaf ik me in het kader van zelfzorg en zelfliefde op voor een hele mooie bijeenkomst van Hartbrein (NLP, familieopstellingen, die mij door een prachtige opstelling heen leidde) i.s.m. Coaching by 10 (mijn rots in de branding de afgelopen tijd en liefdevolle coach, die ik iedereen kan aanraden!). Met een groep vol powervrouwen volgden wij een coaching sessie met als thema ‘Licht van de lente’. Wat een bijzondere ontmoetingen, waaruit direct al bleek dat we met een reden op elkaars pad waren gekomen en we bevestigd kregen: Toeval bestaat niet, met zoveel overlap in thema’s. Bijzonder hoe iedereen zich veilig voelde, opende en deelde, maar vooral, om te zien hoe krachtig vrouwen kunnen zijn in al hun zachtheid en hoe we als we die krachten bundelen, elkaar kunnen dragen. Dat dat fysieke pijn weg kan nemen, omdat je niet meer alleen staat, ervaart dat je mag leunen en inzicht krijgt in jouw systeem, vond ik in het moment in mijn opstelling al bevrijdend, maar vandaag voelde ik zoveel ruimte, in mijn nek, mijn schouders, mijn hals en keel en had ik zelfs na weken geen pijn meer.
‘Soms begint iets nieuws met een kleine beweging’ maar is het effect groots en meeslepend. Ik sta met dankbaarheid en met beiden benen stevig op de grond in het hier en nu, nog wankelend op de hindernissen, soms zoekend naar balans, maar gedragen door mijn hulpbronnen waar ik altijd op terug kan vallen, wandel ik met kracht, en zachtheid, vol vertrouwen de toekomst in!
Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb je onophoudelijk lief – Toon Hermans