Ik zie je nog lopen die 1e schooldag, met je tasje met je naam erop. Een uk was je, twee turven hoog. Dapper stapte je een nieuwe wereld in, waar juf Sabine je stond op te wachten. In een kring met stoeltjes stond er ook eentje met jouw naam erop. Langzaam stroomde de klas vol met andere kindjes en wij zwaaiden je uit. ‘Dag lieverd, ik kom je straks weer halen!’ Een traan rolde over mijn wangen, maar jij keek al niet meer om, te druk met andere dingen. Je begon als muis, je moest alles nog leren. Je leerde zelf te plannen op het keuzebord, je werkjes af te plakken en je werd al snel een konijn, kreeg steeds uitdagender werk. Het hoogst haalbare bij de kleuters was de egel en je was er meer dan trots op, die status. Als egel kreeg je namelijk hele moeilijke werkjes. Op een dag zag ik op het bord staan wat jij als egel allemaal al kon en vroeg me af waarom ik jou thuis dan nog steeds moest aankleden en jouw veters moest strikken? Niet meer nodig dus, wel lekker makkelijk. Stilzitten bleek al snel niet echt jouw ding. Klaartje Wiebel. Handje geven in een rij ook niet. ‘Ik wil geen handje geven, hij heeft kleffe zweethanden!’ Knutselen, tekenen, dansen en zingen waren wel jouw cup of tea en knuffelen met meester Paul in groep 2!
In groep 3 leerde je lezen, schrijven en rekenen van juf Monique en juf Inge, maar al snel moest je het door Covid met je eigen mama alias “thuis Juf Bulstronk” doen. Juf Bulstronk runde de school in haar eentje en was naast juf ook directrice van de thuisschool, schoonmaakster, wasvrouw, kok, pleister en luizenmoeder, overblijfmoeder, gym juf, politieagente, verpleegster en mediator.
Groep 4 was fijn met juf Jeannet en juf Jeannette en ja, door een lockdown kregen jullie weer Juf Bulstronk die lesgaf aan een 7-jarige, een kleuter en een peuter. Die laatste verscheurde regelmatig schriftjes, of kraste erin. Gaf driftig een ruk aan het tafelkleed, waardoor de net met veel pijn en moeite geknutselde kleiwerkjes sneuvelde, of er weer een Chromebook op de grond belandde. Het was een prestatie van wereldformaat als iedereen op tijd aan tafel zat voor een zoomsessie met de juf of meester en met de rest van de klas en zonder al te veel gedoe en zonder kleerscheuren de eerste pauze haalde. Jij werkte zo hard, en was vaak na anderhalf uur al door alle werkjes heen. Dan gingen drie kinderen roepen. ‘Mama, mama, mama…’ Juf Bulstronk zat dan vaak met haar handen in het haar en neigde er regelmatig naar alle drie de kinderen aan hun vlechtjes het huis uit te slingeren en verlangde vaak om een uurtje of 11:00 al naar een fles droge witte wijn in plaats van een bakkie. Om de situatie te relativeren besloot de thuis juf Bulstronk haar school om te dopen tot ‘Basisschool de Strijkkraal” en schreef de juf dagelijks de hilarische, tragische, komische, dwaze, frustrerende en ellendige momenten van zich af in haar blog, een soort alternatieve Parro op Facebook. Een mooie herinnering aan een bizarre en moeilijke tijd.
Groep 5 was niet het makkelijkste jaar voor je. Maar je liet zien hoe veerkrachtig je kunt zijn. Ik kwam op school werken en dus even wennen voor je, maar ook fijn om elkaar stiekem even te knuffelen op de gang.
Onder de vleugels van juf Fabiënne zag ik je steeds meer stralen op de wekelijkse groepsselfies in de klas. Lekker genietend met fijne vriendinnen om je heen.
Juf Roos en juf Eveline waren de stabiele factor voor je toen alles in jou en ons leven wankelde. Je knutselde de prachtigste dingen, haalde ondanks alles goeie cijfers en je genoot met volle teugen van kamp in groep 7. Wat een feest met zoveel meiden op een kamer slapen! Na het zien van de groep 8 musical riep je: ‘Ik ga echt geen rol spelen in de musical volgend jaar. Doe mij maar boom, of zo!’
Groep 8. Meester Nils, juf Eveline en juf Julia. Wat een groei kun je doormaken in een jaar. Bizar. Wat heb jij ongelofelijk hard gewerkt en grote stappen gezet, ondanks alle uitdagingen die er ook nog waren. Weer liet je zien hoe veerkrachtig je bent, dapper en sterk, in al je kwetsbaarheid. Wat een puber. Een wandelende chaos, maar op school je zaakjes dik op orde. Je ging op kamp, genoot en je ging zelfs voor een grote rol in de musical. Ik wist van niets. Je kwam op een dag thuis en zei: ‘Ik ben de regisseur en ik heb een solo.’ Je voelde je ook nog schuldig dat jij de rol had gekregen en dat siert jou. Maar je bent er vol voor gegaan en van gaan genieten. Ik keek vanaf de zijlijn mee, mocht me er vooral niet mee bemoeien. Je had mijn hulp ook niet nodig. Ik zag je hard werken, de dansjes en liedjes instuderen en genieten. Avond aan avond stond je te repeteren in de kamer. Ik hield mijn mond. Ik keek, vol trots en genoot in stilte. Ik mocht als theater juf op school een ochtendje de solisten coachen in zang en spel en hoorde voor het eerst jou, mijn eigen dochter solo zingen en jij zei: ‘Je gaat hier niet zitten janken hoor…’ Ik werkte hard, om mijn tranen te bedwingen, ik hield het net aan droog.
Vorige week speelde en zong jij, met alle andere kanjers uit je klas in “De leukste musical ever” Wat een groep, wat een energie, het spatte werkelijk van het toneel af. De lol, het spelplezier. Samen. Jullie stegen met z’n allen boven jullie zelf uit. Ontroerend mooi om te zien. Ik jankte tranen met tuiten bij jou solo waarin je alles liet zien wat jij bent en ik vanaf minuut één van jou bestaan al wist: Prachtig mooi, dapper, stoer, krachtig en zo kwetsbaar tegelijk. Ik glom van trots. Ik glim nog steeds!
Nu je laatste dagen op de basisschool. Afscheid nemen van je klas. Van je vriendinnen en vrienden. Van de meesters en juffen. Met een lach en een traan. Met een rugzak vol kennis en herinneringen. Zoveel geleerd, zoveel beleefd. Acht jaar Daltonschool Klaverweide. Woensdag trek je die deur dicht. Het is voorbijgevlogen. Kleine meisjes worden groot…