Ken je dat verhaal van de moeder die lekker Voorjaarsvakantie wilde gaan vieren met de meiden. Die grootse plannen had? Carnavalsoptochten, een nachtje weg met z’n viertjes, shoppen, een voorstelling kijken, bioscoop, uitje hier, uitje daar, Valentijn vieren, lekker uitpakken? Ken je dat verhaal?
Ze ging niet. Die moeder lag er vlak voor de Voorjaarsvakantie, toen de kinderen op de donderdagavond haar woning kwamen bezetten, al helemaal af. Ze zat klappertandend op de bank en wist niet waar ze het zoeken moest en het werd steeds een beetje erger. Als jong meisje had ik last van chronische Bronchitis, na jaren ellende kreeg ik via een homeopaat een wondermiddel en verdween ze zomaar spontaan uit mijn leven. Ik heb haar niet eens kunnen uitzwaaien. Ze was ineens weg. Het lag ook niet in de lijn der verwachting dat ze ooit nog een keer haar rentree zou maken. Maar guess what? Na 35 jaar was “The Bronchi Bitch back.” En een stille terugkeer zat er niet in. Nee het moest per se groots en meeslepend en haar timing was top. Lekker griep met drie kinderen in huis. Wie wil dat nou niet? Maar ik kon niet anders dan me eraan overgeven. Ik hoestte zo’n beetje de longen uit mijn lijf, de koorts werd steeds een beetje hoger, ik kon nauwelijks uit mijn ogen kijken van de hoofdpijn en als klap op de vuurpijl zag ik er dag 5 uit als een Melaatse en zaten mijn borst en gezicht onder de vlekken. Ik was rijp voor isolatie en had het ook begrepen als ze me eenzaam hadden verbannen, maar niets was minder waar. Mijn drie bloedjes ontpopte zich als ware zusters, deden boodschappen, maakten lieve tekeningen, klaagden niet, vermaakten zichzelf met dansen, tablets, knutselen, verven, kleien, glitter (“WTF wie heeft dat gevonden en wie dacht dat dat een goed idee was?”) tekenen, spelletjes en kwamen regelmatig de temperatuur van de patiënte checken. Legden bezorgd een handje op mijn voorhoofd, om dan vervolgens: “Zo heet!” te constateren. Heel liefdevol. Daarnaast klonken de bemoedigde woorden: “Jezus mam, wat zie jij eruit? Wat is er met jouw ogen joh?” en het nog opbeurendere: “Holymoly, Je zit onder de vlekken, weet je zeker dat het geen Corona is? Je ziet er trouwens nu veel beter uit hoor mam! Gisteren was het echt niet om aan te zien!” ‘Thanks lieverd!” Mijn ouders maakten kippensoep, deden boodschappen en namen de kinderen op sleeptouw naar een museum, waar ze binnen een uur door heen waren gerend met de boodschap: “Zo saai!” Mijn lief hielt dagelijks vinger aan de pols, stuurde bemoedigende berichten, belde en verwende ons met een verlaat Valentijnsfeest. Antibiotica gaf na 5 dagen verlossing en godzijdank vloog de koorts vanaf dat moment naar beneden. Maar van up & running was nauwelijks sprake. Up & coughing. Ik klonk als een zeehond. Alsof ik stiekem zware shag gerookt had. Mijn stem was weg. Is nog steeds niet best, maar een beetje hees klinkt ook wel spannend. Herstellende.
Vandaag ons laatste dagje samen. Misschien niet de wilde plannen kunnen uitvoeren die we hadden, maar iedereen is uitgerust. Beetje onthaasten na alle drukte van verhuizen en kerst. Na 2,5 jaar chaos en shit. Noodgedwongen cocoonen. Eindelijk echt even landen in ons fijne huis. Ik bleef ook maar door denderen, dus deze noodgedwongen rem, die door de Bronchi Bitch werd ingetrapt was zo verkeerd nog niet. Even pas op de plaats. Rust. “Het kwaad moest er duidelijk uit!” zei mijn oma vroeger altijd. En zo is het maar net…het moest er heel erg uit. Ik was er helemaal klaar mee. Met het kwaad. En nu manifesteren dat het kwaad ook wegblijft. Mij niet meer lastigvalt. Ons niet meer lastigvalt. Ik hoop wel dat ik erin slaag om het kwaad uit te zwaaien, want stel je voor dat het over 35 jaar pas weer voor mijn deur staat. Bye bye bitch. Zwaai zwaai! Mij niet bellen! Ik ben naar Breukelen!