Ik zit op de bank in mijn oude appartement. Ik heb een vrije dag. Ik heb net de meiden naar school gebracht. Nog een telefoontje. Ik heb mijn kluskleding aangedaan, ik kan tot 12:00 uur los in mijn nieuwe appartement, dan komen de meiden uit school, maar ik heb totaal geen zin om te klussen. Ik ben chronisch afgeleid. Ik vlinder en fladder momenteel door het leven en Ik kan 693 andere dingen bedenken die veel leuker zijn dan klussen, sauzen, schoonmaken, inpakken en verhuizen. Ik dans, ik zing en ik lach steeds naar mijn telefoon. Dat doe ik sinds twee maanden. Lachen naar mijn telefoon. “Dat vinden wij niet vreemd, dat vinden wij heel bijzonder!” Niks zorgelijks hoor, ik word daarvoor behandeld. Kerst komt eraan. Santa Claus is coming. Over twee weken verhuis ik naar mijn nieuwe appartement en dan vier ik kerst in ons nieuwe huis met de meisjes en daarna een week met de leukste. Ik kan mijn geluk niet op. Voor het eerst sinds jaren is er geen enkele reden om een River (Joni Mitchell, mijn favoriete kerstnummer) op te zoeken om op weg te schaatsen. Hoe anders was dat een jaar geleden. Uitzichtloos, hopeloos voelde het. Ik was op. Wij waren op. Geen woning, geen toekomstperspectief, volop in strijd en totaal uitgeblust besloot ik te investeren in mezelf. Met mijn super coach Lot. Eerst individueel, later ook in een groep van 6 powervrouwen die precies hetzelfde meemaakten als ik. Ik ging steeds meer begrijpen wie Olga is, wat mij gevormd heeft, waarom ik in deze situatie terecht ben gekomen. De ui werd steeds verder afgepeld en ik kwam steeds dichter bij de kern. Mijn allereerste opdracht van Lot was een Moodboard maken. Een droombord maken met alles wat ik WEL wilde. Ik kon het in die eerste sessie niet eens bedenken. Ik kon alleen maar opnoemen wat niet! Ik kon alleen maar praten over dat wat me steeds opnieuw deed breken en herhaalde dat als een mantra. Maar met de tijdschriften op tafel, plakte ik intuïtief waar ik op hoopte, ooit, in de verre toekomst. Uiteraard sceptisch over het nut van zoiets, want manifesteren vond deze boomer een modewoord en ik kreeg er jeuk van op de gekste plekken. Maar manifesteren kun je leren lieve mensen. Het is een tweede natuur geworden. Een mindset. Het geeft mijn leven richting. Ik ben er kennelijk best heel erg goed in! Want op een hondje na, is alles wat ik op het bord geplakt heb, nu in mijn leven. Het heeft alles veranderd. Ik kreeg altijd jeuk van mensen die riepen: “Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen!” Gruwelde ik van. Maar het is zo waar. Hupsakee. Uit de slachtofferrol en uit die alles verzwelgende diepte. Je kunt ieder moment beslissen om het anders te doen. Je kunt ieder moment besluiten dat je het anders wilt en met jezelf aan de slag gaan. Ik heb zulke fijne mensen om mij heen verzameld die mijn rug hebben. Lieve mensen waarmee ik een lijntje heb, soms dichtbij, soms op afstand. Ik koester dat. Ik geloof ook dat mensen op je pad komen om een reden. Ik geloof ook dat waar deuren zich sluiten andere vensters weer opengaan. Hoe pijnlijk soms ook.
Niets is zomaar toeval…
Tien jaar geleden besloot ik, om allerlei redenen nooit meer solo te willen zingen. Behalve de opname van mijn lied “Anders”, heb ik nooit meer voor publiek gezongen. Ik werd begin dit jaar door Michel Risseeuw (muzikant en trouwe volger en bloglezer, die ik alleen via Facebook kende) gevraagd of ik Joni Mitchell Both sides now wilde zingen in zijn afscheidsconcert “Hou me vast.” Michel en zijn vrouw hebben beiden een ziekteproces achter de rug, wat heel zwaar was en daarnaast heeft Michel Tinnitus, wat maakte dat hij afgelopen zondag afscheid nam van spelen met de band en vrienden. Hij gaat overigens nog wel solo verder. Ik vond het zo ontroerend en eervol hiervoor gevraagd te worden, dat ik besloot mijn angst voor eens en altijd opzij te zetten en ja te zeggen. We repeteerden twee keer samen in Noordwijk en voelden beiden: dit zit goed.
Afgelopen zondag, te midden van Sinterklaasgekte, verhuisperikelen, klussen, werken en verliefdheid, was het moment daar. Michel had de andere muzikanten al uitgebreid over mij verteld en ik vreesde toch een beetje voor de reacties. De soundcheck verliep prima. Nog even verdwalen in het prachtige pand en ineens leek het mij toch een goed idee om celibataire te gaan leven. Ik belde nog even met mijn lief, maar die moedigde mijn plannetje niet perse aan. “Prima. Doe ik het niet!” Meeveren kun je leren. Ik dronk nog wat in de foyer en sloot me vervolgens op, op de wc. “Ik zit moed te verzamelen” appte ik naar mijn lief. Hij: “Ik heb alle vertrouwen in jou. Je bent happy en sterk!” Precies wat ik nodig had. Ik liep de zaal in. Hij wandelde in gedachten mee. “Ik kan dit!” Sprak ik mezelf dapper toe. Een diepe zucht. Ik kwam, ik zong, ik overwon. Ik genoot, 6 minuten en 57 seconden lang. Applaus klonk. Ik hoorde het nauwelijks. Een blik naar rechts. Een omhelzing. Trots. Een lach. Even slikken. “Ik heb het gewoon gedaan.” Ik wilde onmiddellijk meer. Maar dit was het. “Jezus wat heb ik dit gemist. Ik kan dit. Ik kan dit verhaal vertellen. Ik kan mensen raken. Ik kan verdomme zingen. Ik kan dit. Maar was het goed genoeg? Waarom zegt niemand iets?” Ik voelde, terwijl ik plaats nam tussen het publiek even de aloude twijfel. Ik keek om mee heen. Geef me een blik, zeg iets, alsjeblieft! Geef me bevestiging. En op dat moment bedacht ik me… Ik heb het mezelf te geven. En dus, nam ik mijn petje diep voor mij af. Applaus voor mij. Ik klapte lang en hard. Een open doekje. Ik heb dit gedaan en ik ben fucking trots op mezelf. Zo stoer. Zo puur. Zo eerlijk en recht uit het hart. In een setting waar ik niemand kende, waar ik vol energie binnenstapte, met lef, met durf. Dapper. “Ga staan voor wie je bent, voor je talent, voor alles wat je meebrengt, voor wat jou, jou maakt!” Ik hoor het me nog zeggen tegen mijn eigen studenten.
Ik zong en in mijn stem klonk zowel donker als licht. De diepte en hoogte. De hardheid, maar ook zachtheid. Diep verdriet en mijn pure geluk. Joni schreef de tekst van Both sides now op haar 27e. De tekst raakt mij. Ik voel hem in iedere vezel van mijn lijf. Het gaat over mij.
“I’ve looked at love from both sides now. From win and lose and still somehow. It’s loves illusions I recall. I really don’t now love at all.”
Toch zou ik nu tegen het meisje van 27 willen zeggen:
“Wacht maar lieverd, tot je 47 bent…”
Kippenvel