Het is oudjaarsavond. Morgen verjaar ik. Ik voel me gelukkiger dan ooit.
Blog 46, ik ben nog heel even 46 jaar. Over 25 minuten is deze dag voorbij. De elfde van de elfde. 11:11. Ik kan niet anders dan er toch heel even bij stil staan. Want wat kan er in een jaar een hoop gebeuren. Hoe anders kan je leven er in een jaar tijd uitzien. Vorig jaar nog, woonden we in een vakantiehuisje, waar je je kont niet kon keren. Waar je met je knieën in je nek op de wc zat. De vloer zo verzakt was en scheef afliep dat ik permanent dronken leek. De kou door de kieren naar binnenkroop en ik als een Eskimo op de bank zat, met kruik en muts op en nog zat te klappertanden. Waar het vocht van de ramen droop, de schimmel van Sinterklaas was er niks bij. Maar dat was ons minste probleem. We hadden in ieder geval een dak boven ons hoofd, maar wat hadden we behoefte aan veiligheid en rust, stabiliteit. Een eigen plek, om te kunnen bouwen. Gewoon opnieuw. We (over)leefden in het moment en durfde nauwelijks vooruit te kijken of te dromen. Vijf keer verhuisd. Dreigend dak- en thuisloos raken en de voortdurende, allesvernietigende (ongelijke)strijd verlamde mij en de kinderen. Alle deuren sloten zich. Toen zelfs Gemeente Noordwijk ons kopje onder duwde, was ik de wanhoop nabij. Toch bleef ik in alle (wan)hoop houden. Ik knipte mijn dromen en wensen uit tijdschriften en plakte ze op een groot vel papier en keek er dagelijks naar. Ik liet de meisjes hetzelfde doen. Ondertussen tikte de tijd genadeloos weg en de lente waar ik normaal zo naar uitkeek, kwam angstvallig dichterbij. De dag dat we op straat zouden komen te staan ook. Hoe hou je moed? Hoe hou je hoop? Hoe hou je dat vast?
Nu een jaar later. Vijf voor twaalf. Oudjaarsavond tussen de verhuisdozen. Met drie kinderen in hun bedjes. In een heerlijk appartement waar wij in maart introkken en een geweldige tijd hebben gehad. Waar ik me vanaf dag één thuis voelde. Hartje Noordwijk. Waar de kinderen op de fiets overal naar toe konden, zij daarmee hun vrijheid terugkregen en mama ook, want taxibedrijf Passchier kwam ten einde. Een appartement waar de meiden weer trots vriendinnen mee naar toe namen en in en uit konden lopen als ze dat wilden, ook in de weken dat ze niet bij mij waren. Een veilig oord, waar we langzaam onze energie terugkregen. Waar we het met weinig middelen gezellig maakten, met onze eigen foto’s aan de muur. Onze dierbare spulletjes in de kast, met kaarsen op tafel en nog belangrijker, mijn (door de laatste verhuizing en een moeilijk drempeltje) kapotte piano, tegen de muur. Die hoge C is gesneuveld. Ik mis hem nauwelijks. Ik speel en zing er gewoon omheen. Waar we, ondanks het feit dat we de slaapkamer met z’n viertjes moesten delen, zelfs daarvan hebben genoten. Waar we kussengevechten hielden en elkaar met knuffels bekogelden. Waar we huilden, vloekten, ruzie maakten en gewoon weer opnieuw begonnen. Waar ik ruimte maakte voor rouw. Ruimte gaf aan mijn angst, mijn pijn en mijn verdriet. Waar ik langzaam weer begon te dromen. Waar ik losliet en daarmee zo’n vrijheid en ruimte maakte voor mijzelf. Waar ik soms alleen, maar niet meer bang was voor alleen. Niet meer bang was voor de leegte. Waar ik de moed vond om in het diepe te springen en vol vertrouwde op het feit dat ik gewoon blijf drijven en altijd wel weer ergens aanspoel en aan land krabbel. Waar ik schaamteloos en helemaal mezelf was en me weer open durfde te stellen. Waar, dat wat ik met schaar en lijm vorig jaar zorgvuldig op mijn droombord plakte en waar ik urenlang naar keek en over fantaseerde, werkelijkheid werd. Manifesteren kun je leren! Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen. Er is geen woord van gelogen. Ik heb ze opgehangen. De slingers. En ik vier het leven. Ik vier 47 lentes. Ik vier de herfst. Ik vier mezelf, ik vier ons vier en ik vier mijn nieuwe liefde, die zomaar ineens mijn leven binnenwandelde. Met slingers, confetti, vuurwerk en violen en de hele fanfare! Ik loop voorop. Zoals ik vroeger als klein meisje droomde. Als een tambour-maître. Nee…een majorette meisje. In een korte glitterjurk met vleeskleurige panty en het liefst witte laarsjes en een majorette stok. En iedereen die mij en mijn optocht maar een strobreed in de weg staat, knuppel ik eigenhandig neer!
Vavavoom…..!! 🥳
❤️