Het was kerstochtend 1985, ik weet het nog zo goed…
7 jaar oud, net als Merel nu. We hadden een konijn, Snuffie heette hij, of zij, dat was onduidelijk. Een genderneutraal konijn. Het zat in het hok. Ik hoefde niet in het fietsenschuurtje te gaan zoeken, want ik had het hok goed dichtgedaan en mijn vader was boswachter, dus als hij een konijn wilde villen, was de keuze reuze. We hadden een vaste telefoon met draaischijf. Nog geen laptop, Chromebook, tablet, of telefoon en het woord “Mobiele Eenheid” had nog gewoon de betekenis van “de ME”, die uitrukte om verstoringen van de openbare orde te voorkomen of te bestrijden.
Ik was zoals gewoonlijk ook deze kerstochtend vroeg wakker en trippelde, zachtjes met mijn kleine voetjes, in mijn nachtjaponnetje de trap af, om als eerste de kerstlampjes in de boom aan te doen. Niets was zo magisch als de donkere huiskamer met fonkelende lampjes te verlichten. Alsof je de zon aansteekt. Naast de kerstboom, vlak bij de openhaard pronkte het kerststalletje. Op een bedje van stro stond een kribbe met daarin kindje Jezus. Maria en Jozes stonden ernaast. Ja, ik weet het nu, de man in kwestie heette Jozef, maar ik noemde hem “Jozes’, de vader van Jezus en duldde geen tegenspraak. Daarnaast hadden mijn broer en ik wat schapen vrijgelaten en er voor de zekerheid wat herders bij ingeschakeld. Een os en ezel leukte het tafereeltje op en verderop kwamen er ongenode gasten aan, die een ster achterna zaten. Bizarre kwestie. Het waren de drie wijzen uit het Oosten, met cadeaus en, en dat dat was het klapstuk van de gehele stal, de kameel! “Voorzichtig met de kameel, die heeft lange poten en die gaan zo stuk” klonk het jaarlijks. Het was een eer als je deze uit de kranten van het vorige jaar mocht rollen. De stal werd opgeleukt met de hoofdengel, die met aureool en al boven de kerststal op gevaarlijke hoogte bungelde. Over hoofdengel gesproken. Ik was een kleuter en mocht: “Ik kom u vrede en geluk brengen. Gloria in Exelcis Deo” zeggen. De rol van mijn leven. Een glansrol. Althans, ik glom van oor tot oor in een wit laken en een zilveren kerstslinger in mijn (door de kennelijk blinde thuiskapster, die eigenlijk bejaardenverzorgster was, scheef geknipte veel te korte) haren. “Ik kom u vrede en geluk brengen.” Eenzame klasse hoe ik dat deed. Machtig mooi vond ik het. Helaas werd mijn bijdrage overstemd door mijn klasgenoot Jeannot, die de herder mocht spelen. Dit verhaal achtervolgt mij al heel mijn leven. Het is een anekdote die jaarlijks met kerst op tafel komt en door mijn moeder smakelijk gedeeld wordt. Jeannot kwam namelijk bevend als een rietje het toneel oplopen en sprak, voor een volle zaal, heel verlegen en met een piepstemmetje de memorabele woorden: “Ik ben de stoere herder!” Waarna de zaal niet meer bijkwam van het lachen. Weg glansmoment, weg schitterende monoloog…zelf mijn beste vriendinnetje Tineke, die zat te stralen in de rol van Maria, kwam in de schaduw van de herder te zitten, wat notabene een bijrol was! Arme Jeannot, onbedoeld de ster van de avond!
Maar goed, ik dwaal af, waar was ik? Kerstochtend 2025. Wat een feest. Ik word wakker in een nieuw huis. Met drie tevreden meisjes die nog liggen te slapen. Ik straal als nooit tevoren. Kerstavond gisteren zonder boom, maar met hapjes aan de nieuwe tafel. De fonkelende kerstlampjes op ons balkon. De lichtpuntjes die altijd branden op tafel. Yathzee. Beetje jammer dat Juul dat drie keer gooit. Wij konden wel inpakken. Maar dat doen we voorlopig echt niet meer. Vervolgens een kerstfilm en heerlijk samen zingen. Een ontspannen avond en eentje die ik niet snel zal vergeten. Ik lig nog na te genieten in mijn bed deze morgen. Niet meer met z’n vieren in een kamer, er ligt er nu nog maar eentje naast mij en ook dat is straks door de slaapbank die ik ga kopen, ook opgelost. De andere twee hebben een eigen kamer en wat voor eentje! Met een stapelbed, met zorg en heel veel liefde, toewijding en aandacht in elkaar is gezet. Waar het zweet je op pagina 1 al van uitbrak en toen de zakken met schroefjes opengingen kreeg ik een lichte wegtrekker, het duizelde me een beetje, ik kon eerlijk gezegd wel janken, maar deed het niet en waar menig relatie op pagina 25 stuk zou lopen, omdat die hele klote tekening helemaal niet klopte en veel te klein was voor mensen van boven de veertig, de plankjes niet aansloten en kieren creëerden en waar ik dat hele klote bed in elkaar wilde heuten en van het balkon af wilde pleuren, zo hop de Kerkstraat in…”Van onderen!!!!” Deed ik het niet en bleven wij liefdevol naar elkaar en vloekten we op het materiaal dat ons de das om deed. Wij, nummer 693 (die eigenlijk Tom heet) en ik, doorstonden glansrijk de ultieme relatie test, wat wij overigens een dag eerder ook al zo goed deden met de vitrinekast challenge. Vader & broer versus Tom en ik. Tom en ik wonnen. Zonder ruzie, met heel veel liefde. Hij overleefde ook de “Ol staat stampvoetend voor de deur en krijgt een zenuwinzinking omdat hij weer dichtvalt-test” Liet zich professioneel opvouwen als een waar origami werkje in een veel te krappe lift met een tweepersoonsmatras en kuste mijn voorhoofd wanneer ik steunend en kreunend “Ik kan niet meer, ik wil dit niet meer!” riep.
Kerst 2025. Ik trippel in mijn nachtjapon de kamer in. Ik druk op het lichtknopje en mijn balkonnetje wordt verlicht. Met kleurtjes, standje epilepsie. Ik kreeg ze van mijn lief, Even een keer of 6 doordrukken, dan staan ze stil. Ik ga in het donker op de bank zitten en geniet. Al vrij snel rukt de mobiele eenheid uit en zitten de meisjes met tablets op de bank. Ik laat ze. Ik schrijf, Sofia slaapt uit. De nieuwe wasmachine draait. Ik hoef even niets. We hebben een dak boven ons hoofd. We hebben elkaar en meer. Vandaag eet ik traditiegetrouw runderrollade en witlof met ham en kaas met mijn familie. Voor het eerst sinds jaren heb ik zin in kerst. In warmte, gezelligheid, lekker eten, proosten op het leven en op liefde, waar ik zo blij mee ben. Vandaag met z’n viertjes. Morgen gaan de meiden voor een week naar papa en kan mama bijkomen. Ik ga een week weg. Ontspannen, mijn nek en rug willen niet meer. Maar mijn hoofd heeft zin. In alles wat komen gaat. 2026, kom maar door! Ik heb zo veel plannen! Fijne feestdagen allemaal. Geniet. Ik laat 2025 met een lach en een traan achter, maar gelukkiger dan ooit. Het is tijd om te gaan leven!