De eerste twee weken van de zomervakantie zitten erop. Bizar hoe de tijd voorbijvliegt. Over vliegen gesproken. Na jaren niet gevlogen te hebben, want daar had ik altijd honderden reden en excuses voor om niet te hoeven: ‘Vliegschaamte, wie heeft er geen last van? Corona, stel je voor dat je strandt! Je hoeft niet ver weg om te leuk te hebben? Wat is Nederland toch prachtig! Ik vind autovakanties altijd zo gezellig! Waarom ver weg als het ook dichtbij kan?’ Terwijl ik gewoon 7 kleuren in mijn broek scheet. Maar voor 25 jaar vriendschap vieren in Lyme Regis, Zuid-Engeland zette ik me over mijn angst heen en met succes. Klaar met vliegangst. Ik heb tenslotte ook 27 uur vliegen naar Nieuw-Zeeland overleefd!
De heenreis verliep soepel, fijn en vertrouwd reisgezelschap doet veel met de totale beleving en dat was meer dan op orde. Inchecken verliep prima, behalve dat ik dacht dat ik naar Birmingham ging, in plaats van Bristol. Klein detail. Er stond nauwelijks een rij bij de douane. De Linda’s in mijn handbagage waren verdacht en uiteraard werd mijn koffer eruit gepikt en moest ik hem ter controle openmaken. Ik voelde mijn hartslag stijgen en ik ben dan toch altijd bang dat ze wat vinden, terwijl ik uiteraard zelf heel goed weet wat ik aan bagage bij me heb. Er werd driftig door de tijdschriften heen gebladerd en ik dankte God op mijn blote knieën dat ik geen stapels condooms, of erger, een Satisfyer in mijn koffertje mee had. Je zal het hebben. ‘Mevrouw, is dit van u?’ ‘Nou, nee, jeetje wat is dat nou? Ik heb ook geen idee hoe dit in mijn koffertje terecht komt? Ik snap er helemaal niks van, dat moet iemand zonder dat ik het doorhad in mijn tas hebben gestopt!’ Maar niets van dat alles. Gelukkig. Ik werd helaas niet gefouilleerd, daar had ik zo naar uitgekeken. Maar goed, je kunt niet alles hebben. We konden door en behalve dat ik twijfelde over mijn bestemming toen de douane meneer vroeg waar de reis naar toe ging en ik weer Birmingham wilde zeggen, in plaats van Bristol en dat ik hem ook zag schrikken bij het zien van mijn paspoortfoto die echt niet lelijker kan, verliep alles bijzonder gladjes.
Een uurtje vliegen later stonden wij op de luchthaven van Bristol alwaar wij in een MG-Hybride automaat wegreden, na ontzettend gezellig en vriendelijke contact met Nick van Avis Rental cars, die ons direct een adresje gaf voor de beste fish en chips in Lyme Regis. Wat een hartelijkheid. Hilariteit alom bij het instappen, ik stond steeds aan de verkeerde kant van de auto en gieren bij de eerste rotonde en niet kunnen wennen aan links rijden en rechts opkomend verkeer. Totale error. Dag 4 voelde dit overigens alsof we nooit anders hadden gedaan.
Na anderhalf uur rijden arriveerden we moe van het lachen, met pijn in mijn heupen van het bijsturen en de totale verkramping door het links rijden, in ons huisje. Fran en Steve stonden ons op te wachten en hartelijker wordt het niet. Alsof we familie zijn, zo lief, zo vriendelijk. Wat een plek. We verbleven in een cottage aan de rivier de Lyme die in zee uitmondt. Vanaf ons huisje was het 25 minuten lopen door een prachtig natuurgebied en waar je uiteindelijk in de prachtige kustplaats Lyme Regis uit kwam. Idyllischer werd het niet. We doken ’s avonds de lokale pub in om het EK vrouwenvoetbal te kijken. We zagen op zondag Engeland de finale winnen en vierden feest alsof Nederland gewonnen had. We genoten van de Jurassic Coast, bezochten prachtige plaatsjes als Beer, Sidmouth, West Bay, Durdle Door en steden als Portland en Weymouth, met als hoogtepunt Lulworth (it’s all in de name) en bepaald geen lullig tafereeltje. We hebben onze ogen uitgekeken. Wat een waanzinnige plek en wat een vriendelijke mensen. Hospitality met een hoofdletter H. Daar kunnen we in Nederland echt een puntje aan zuigen. Om een voorbeeld te geven. Wij hadden wat problemen met onze MG- Hybride automaat. Zolang onze auto elektrisch reed, deed hij dit als een zonnetje. Zodra hij overschakelde op de motor, hadden wij het gevoel in een vliegtuig te zitten, begon hij te grommen en ging het Fasten your seatbelt lampje aan, we zouden ieder moment kunnen gaan opstijgen. Hij schakelde niet door, raakte over zijn toeren. We hadden overigens ook problemen met het netwerk in Engeland, waardoor ik alleen Wifi in het huisje had en An helemaal van de buitenwereld was afgesloten. Dat zat ons niet helemaal lekker en ik was de eerste dagen druk om dat probleem te tackelen. Uiteindelijk besloten we na een niet zo succesvol telefoontje met Avis, gewoon maar naar de dichtbij zijnde luchthaven te rijden en Avis zelf te bezoeken in Exeter. An had er een hard hoofd in en had het gevoel dat we gewoon weer met dezelfde auto weggestuurd zouden worden, maar niets was minder waar. Ik herkende de baliemedewerker van Avis direct. James zat naast Nick in Bristol. Ik begon mijn uit chatGPT vertaalde verhaal over de auto op te lepelen en binnen 5 minuten hadden we de sleutel van onze Vauxhall Hybride automaat in ons handen. Over de bezine van de MG werd niet gerept. Om ons netwerkprobleem op te lossen kregen we een gratis Wifi hotspot van James mee, waardoor we vanaf dat moment overal bereikbaar waren. Problem solved. Ik wilde James ter plekke zoenen. Ik hield me in.
We genoten van een heerlijke vakantie en vierden 25 jaar vriendschap. We hebben veel meegemaakt samen. Ik ken niemand met wie ik zo kan lachen, huilen en vloeken. We weten alles van elkaar. In voor- en tegenspoed. We genoten, maar bij mij was er zo nu en dan toch ook het gemis van de meiden, wat nooit echt went. Zij waren op vakantie met hun vader, zijn nieuwe vriendin en haar gezin. Ik heb haar nog nooit mogen ontmoeten. Ik ben ongelofelijk trots op mezelf dat het me ondanks alles, steeds beter lukt los te laten. ‘De meiden hebben het vast naar hun zin. Ze zijn hopelijk veilig aangekomen. Geen bericht is goed bericht.’ Ik herhaalde het als een mantra en daar zit gelijk mijn verdriet, gemis en ik denk ik dit stuk nooit echt ga begrijpen. Welke moeder gaat daar wel goed op? Twee foto’s en een filmpje gaven even rust. Merels verjaardag niet bij kunnen wonen is dan weer een hobbel die je moet nemen als moeder… Na 7 dagen weinig contact merkte ik dat het toch aan me ging knagen. Minder goed slapen, heimwee, naar huis willen. Maar dat was nog een dingetje, dat naar huis willen. Dat ging niet zonder slag of stoot.
De dag van vertrek. We namen met een cadeautje voor onze lieve gastheer en gastvrouw Steve & Fran (Le petit Glen) afscheid van onze prachtige plek. We reden in 1,5 uur naar Bristol en kwamen om 15:00 uur aan op de kleine maar overvolle luchthaven. Ik had mijn laarzen aan (die ik natuurlijk nul keer aan heb gehad) een jurkje, om door een ringetje te halen. Het was tenslotte maar een uurtje vliegen. Inchecken verliep soepel, maar het was er heet, benauwd en vol. We streken neer met onze Linda’s in de hand en keken vol verwachting naar de borden. Zagen de vertrektijd veranderen van 17:35 naar 18:30 en van 18:30 naar 19:00 uur en baalden. We besloten een toch maar even te eten bij de Burgerking. We plaatsten de bestelling en hoorden: ‘Flight KL1082 to Amsterdam has been canceld.’ Bij gate 2 zouden wij extra informatie krijgen. An spoedde zich naar Gate 2, ik bleef wachten op onze bestelling bij de BK. Vervolgens spoedde ik me naar Gate 2, maar was An niet meer daar. Wel een gefrustreerde mensen massa. We troffen elkaar weer bij de BK en aten daar onze maaltijd op. Toen we terugkwamen bij Gate 2, was de gefrustreerde mensen massa in rook opgelost, de ruimte leeg. Niemand. Ik voelde paniek. En nu? Geen informatie. Geen contact met KLM. Wat nu? Na een heel hoop frustratie en lichtelijke paniek, bellen met een telefoon aan een muur en gezellig contact met een gestrande Brit, die ons nog wat gezellige (maar onbetaalbare) hoteltips gaf, werden wij na 45 minuten door de douane terug geholpen naar de incheckbalie en sloten we als een van de laatste passagiers achter in de rij aan. Onze eerste mogelijkheid was twee dagen later terugvliegen en kregen we via de mail. Geen optie voor ons. We belden met KLM die niets deden, vooral geen heldere info verschaften en ze lieten ons gewoon bungelen. In het ongewisse. Een uurtje later bereikten wij de baliemedewerker. Ik gaf aan de volgende dag thuis te moeten zijn en of er andere opties waren, via andere steden. Ze hield vol dat we vrijdag 1 augustus konden vliegen. Ik hield vol dat ik naar huis moest. Birmingham kwam vervolgens als optie uit de bus. Waar had ik dat meer gehoord? Ongelofelijk… Ik dacht de heenreis daar al heen te gaan, iets met manifesteren kun je leren. Check, dat kan ik blijkbaar en voortaan niet meer doen. Ondertussen stond er een hysterische grondstewardess de boel behoorlijk te ontwrichten. Schreeuwend: “Are there more people for Birmingham?’ Dus ik: ‘Maybe…’ Ze bleef schreeuwen, heel onvriendelijk naar iedereen. Ik besloot het te zingen en de vrouw achter de balie met een serenade te verblijden. Zij deed namelijk wel haar best om ons te helpen. Dus zong ik: ‘I said Maybe, she’s gonna be the one that saves me…cause after all she’s my wonderwall.’ Iedereen lachen, behalve de hysterische grondstewardess. Met tickets voor de volgende dag in de handen, hebben we twee uur lang op een taxi gewacht naar Birmingham, omdat de hysterische grondstewardess niet doorhad dat de 6 personen waar wij op zaten te wachten, allang vertrokken waren naar Birmingham. Goed verhaal. De grondstewardess is na deze dag overspannen afgevoerd en gilde woedend om 22:00 uur ’s avonds naar zo’n 50 gestrande reizigers: ‘I’m not arrranging a taxi for anyone anymore, you guys have to look for it yourself! Zij had de hospitality en de wat te doen als reizigers gestrand zijn- cursus, duidelijk overgeslagen.
Wij stapten om 22:00 uur in de taxi, lieten de hysterie achter ons en kwamen rond middernacht aan in een 4 sterren hotel in Birmingham, met een zero sterren kamer, met een blazende airco, waardoor ik toch het gevoel had in een vliegtuig te zitten. Maar doodmoe viel ik in een diepe vaargeul en een matras vol met marcherende bed wantsen en de bijbehorende jeuk, toch in slaap.
De volgende morgen early breakfast. Yahtzee competitie in de tuin, een uitgebreide lunch op kosten van KLM en om 15:00 uur naar de luchthaven. Om 17:35 hadden wij vlucht KL1082 (zelfde vluchtnummer als op Bristol de dag eerder) vanuit Birmingham naar Amsterdam. Het bleef tot het laatste moment spannend, maar toch kwamen wij na bijna 30 uur aan op onze eindbestemming. Namen we afscheid van elkaar, van het avontuur wat we hadden beleefd. Ik liep naar huis. Thuis. Een leeg huis. De stilte overviel me. Maar gelukkig wel mijn eigen bed, zonder marcherende wantsen. Nog twee dagen zonder knuffels, samen, liefde, gekibbel, zussenruzies, zonder: ‘Mam, waar is mijn oplader/mijn telefoon/mijn bikini/mijn armband/mijn boek/mijn tablet/mijn deo/mijn bril/mijn alles? Mama, mama, mama, mama!?’ Twee dagen had ik om dat allemaal nog te kunnen missen. Over een paar uurtjes komen hier drie meisjes de oorverdovende stilte vervangen voor reuring in de tent en hebben wij twee weken samen. Om te knuffelen en ongetwijfeld te kibbelen. Ik kan haast niet wachten!